Bu sonbahar ağaçların arasında dolaşıp renklerin dönüşümünü yakalamaya çalıştım. Yapraklarını döken ağaçların kendilerine özgü hızları var – aynı fotoğrafta, hatta aynı ağaçta yeşil, sarı, kırmızı yapraklar görebiliyorsunuz. Bu renk zenginliği hoşuma gidiyor.

Ortasındaki aydınlığıyla beni çeken bir fotoğraf ile başlıyorum.

Hemen ardından az önce sözünü ettiğim; yeşil, sarı, kırmızı yaprağın aynı karede buluştuğu bir fotoğraf geliyor.

‘Bir bakış açısı hem gözümüzü açar hem de bizi kör eder.’ Kenneth Burke, bir şeye odaklandığımızda başka bir şeyi ihmal ettiğimize dikkati çekiyor. Burke’e haksızlık yapmamak için abartarak yorumladığım deyişinin aslını da yazmam gerekir : ‘A way of seeing is also a away of not seeing.’

Peki neden bu deyişi andım? Sonbahar mevsiminde uğrak noktalarından biri olan Atatürk Arboretumu fotoğraf çekimi için gerçekten ideal yerlerden biri. Arboretumda kalabalıkları çeken bazı yerler göz kamaştırırken, bir anlamda da kör ediyor, bazı yerleri görmenizi adeta engelliyor.

Ayak izlerinin daha az olduğu yerlerde kendime göre bir şeyler buluyorum …

O da ne! Ortada, kovanlarından dağılan arı sürüsü gibi yapraklar, iki yanda doğal bir çerçeve sunan yapraklar, arka planda sararan yapraklar …  Değişik bir fotoğraf.

Doğal ortamda simetri yakalamak kolay değil ama bulunca da kaçırmamak gerek.

‘Mevsimlerden sonbaharmış’ dedirtecek bir fotoğraf …

Arboretumda dolaşmayı sürdürüyorum …

İskeleden fotoğraf olmazsa olmaz.

Kuğuların iskele önünden geçişlerine de yer verelim …

Kuğuları fotoğraflarına katabilmek için insanlar neler yapmıyor. Kendimi resmen VIP statüsünde hissediyorum. Kuğu Gölü bale müziğinden bir iki parça da çalınsa …

…

Kapanışı beni her zaman mıknatıs gibi çeken bir ağacın fotoğrafı ile yapayım…

Yazdan sonbahara geçiş günlerinde bir dizi yıldız çiçeği var elimde – çiçeklerin kendileri değil fotoğrafları … Övünmek gibi olmasın kolay kolay çiçek koparmam. Edna St Vincent Millay’in ‘Bir tepede öğleden sonra’ şiirindeki gibi …

Güneşin altındaki

En mutlu şey ben olurum!

Bir tanesini bile koparmadan

Yüz çiçeğe dokunurum.

…

Hollywood’da, Ticaret Odasının eğlence dünyasının ünlülerine başarı ödülü olarak sunduğu yıldızların zeminine çakıldığı bulvar her yıl milyonlarca kişi tarafından gezilmekteymiş. Ben de Nezahat Gökyiğit Botanik Bahçesindeki yıldız çiçeklerini yıllardır ziyaret ediyorum.

Değişik renklerdeki yıldız çiçeklerinden kırmızı olanlar daha çok hoşuma gidiyor.

Eskilerden, pek sevdiğim bir fotoğraf ile başlıyorum. Kırmızı ve siyah …

Kırmızı ve Siyah gerçekçilik akımının öncülerinden Stendhal’in, klasikler arasında yer alan ünlü romanının adı. Dolayısıyla ona da şapka çıkarmak istedim.

Taç yaprakları yeni yeni açılmaya başlayan bir çiçek gözüme giriyor.

Yıldız çiçekleri arılar arasında da çok popüler .

Makinamızı odakladığımız kişi veya nesnenin dışında kalan her şeyin hoş bir bulanıklık ile görüntülenmesi merceğin diyafram açıklığı ile ilgili bir özellik. Ben bu bulanıklığa ‘sulu boya etkisi’ diyorum. Sırada böyle bir fotoğraf var …

Sarı tonların baskın olduğu bir tane daha …

Sis … Fotoğrafçıya büyülü bir ortam yansıtmak için mükemmel bir fırsat sunar. Sisli bir fotoğraf ve ardından da sisli bir şiir…

Metin Altıok’un ‘Sis’ şiirinin girişini beraberce okuyalım

Özenle boyadım ipliğini sevginin,

Gidip de bulamamanın incinmiş rengine.

Sisi gümüş bir rüzgârla tepelerden eğirdim,

Dokudum yalnızlığın bu serin kumaşını,

Sesime ayrılıklardan bir gömlek diktim.

Ölümü tastamam ezberledim de geldim,

Dilimde bu buruk türkü tadıyla

Bilmem ki buradan nereye giderim.

…

Yıldız çiçeklerinin etrafında dolaşıyorum. Bir çiçeğin taç yapraklarındaki güneş tutulmasını yakalıyorum… Çiçeğin arkası yine sulu boya …

Süzdüğü güneş ışığı ile içimi ısıtan bir yıldız çiçeği ile sunumu bitiriyorum.

 

Küçük etkenlerin büyük sonuçlar yaratabileceğini ileri süren bir kaos teorisi, kelebeğin kanat çırpmasının bir fırtınaya yol açabileceği öngörüsüyle, bu metaforla anılıyor. 1800’lerde Johann Fichte bir kum yığınından bir kum zerresini almaya kalktığınızda bütün kum yığınının harekete geçeceğini söylemiş. Alın size kaos işte.

Akla gelebilecek bir başka şey de Kelebek Etkisi adlı film. Zamanda seyahat etme yeteneği olduğunu farkeden birisinin, kendisini derinden etkileyen çocukluk travmalarını düzeltmeye koyulmasıyla nasıl istenmedik sonuçlara yol açtığını anlatıyor. Eleştirmenleri pek etkilememiş ama yapımcısına iyi para kazandırmış.

Şimdiki zamana dönersek, “Film mi çeviriyorsun?” diye sorabilirsiniz. Sadece, bu bloğumda, kelebek fotoğraflarımı paylaşacağım. Aralarda da, bu fotoğrafları çekerken –daha doğrusu çekmeye çalışırken- yaşadıklarım var. Tabi bir de etkilendim kelebeklerden. Kelebek etkisi dediğim bu.

Kelebeklerin uçuşu için matematiksel bir formül varsa da karışık bir şey olmalı. Onları uçarken izlemek esaslı bir boyun egzersizi olabilir. Kelebeklerin bir o yana, bir bu yana uçmaları için ben bir şeyler uydurdum. “Bu da değil, bu da değil, bu da değil” diye uçuşuyorlar.

Kelebekleri havada uçarken, net bir şekilde yakalamayı –yani fotoğraflarını çekmeyi- henüz beceremedim. ‘Bu konuda çalışıyorum’ diyerek devam edeyim.

Kelebeklere, onların izin verdikleri ölçüde, yaklaştıkça kanatlarını, gövdelerinı üç-boyutlu olarak görmeye başlıyorsunuz. Kanatlarının iç ve dış yüzeylerinin farklı renk ve desenlerde olması, tüylü yapıları sizi etkiliyor – kelebek etkisi!

Aşağıdaki kelebek, kanatlarındaki renk geçişleriyle, benekleriyle poster yapılacak gibi. Aynı kelebeğin bir başka fotoğrafında, ışığı başka bir açıdan alınca, renk tonları farklı güzellikte. Ama ona yer kalmadı.

Sırada suluboya havasındaki yeşil arka fonuyla çok hoşuma giden bir fotoğraf var.

Merak edenler için söylemiş olayım: o sulu boya etkisini merceğimizin diyafram açıklığı -f/3.3- ve arka fondaki yeşilliğin kelebeğin epeyce arkasında kalması sağlıyor.

Bu arada kendimle de biraz dalga geçeyim: bazı fotoğraflarım için “çok hoşuma gidiyor” falan diyorum. Radyo veya televizyonda güldürülerde arka fona yapay gülme sesleri konması gibi itici geliyor mu bilmiyorum. Aslında fotoğraf da gerçekten güzel bu arada …

Yukarıdaki fotoğrafta kelebeğin dikkatini çekmeyi başarmışım. Sağ alt köşedeki çiçeği de net alabilseymişim tam on numara olacakmış! Kelebeğin hareket etmemesi kaydıyla ikinci bir fotoğrafta da çiçeği net alıp, sonra iki fotoğrafı karıştırıp ortaya pırıl pırıl bir fotoğraf çıkarabilmek de var. Bunu yapabilenleri de kıskançlıkla takdir ediyorum.

Bir mola daha alayım…

Bir yazıda ünlem işaretlerinin abartılı kullanımıyla ilgili bir eleştiri vardı. Bu bende, beden dilinin abartılı kullanılması karşısında izleyicinin rahatsızlık duymasını çağrıştırdı. Sonra bir kitap eleştirisinde; “Saramago hem üslubuyla hem de eserlerindeki noktalama işaretleri kullanımıyla okuduğum bu romanından sonra da vazgeçilmezlerim arasında yerini aldı” yorumuna rastlayınca rahatladım. Kendi kendime “üzerime bu kadar gelme” dedim.

Yukarıdaki fotoğrafta belki de aynı kelebekle tekrar beraberiz. Kelebeklerin kanatlarındaki damarlar ne kadar belirgin. Üzerine konduğu bitki ise pittosporum. Nasıl güzel bir kokusu olduğunu bilenler bilir! Yan yana birkaç büyük ağaç arı ve kelebeklerin toplanma yeri olmuştu.

Sırada belki de ilk kez gördüğüm bir kelebeğin iki fotoğrafı var.

Kanatlarının kesimi (!), iç ve dış renkleri, tonları … Bir mucize işte …

Bu kelebeğin fotoğrafını çekebildiğim için çok mutlu oldum. Kelime darlığı çektiğim için Orhan Veli’nin ‘Anlatamıyorum’ şiirinden alıntı yapacağım

…

Bir yer var biliyorum;

Herşeyi söylemek mümkün

…

Şimdi de Kaya Bahçesi’nde taşların arasında rengiyle uyum sağlamış bir kelebeğe göz atalım.

Yukarıdaki fotoğraftaki, yine belki ilk kez gördüğüm, kelebeğe fazla yaklaşamadım. Ama turuncu renkleriyle göz alıcıydı. Konduğu çiçeğe ben başka bir açıdan yaklaşmaya çalışana kadar kelebek “Bu da değil, bu da değil” diyerek uçtu gitti.

Son olarak bir başka kelebeğin ikili fotoğrafı var. Favorim ilk fotoğraf ama ikincisi de kanatlarının iç ve dış renk tonları ile dikkate değer.. Bu kelebeğin fotoğrafını çekebilmek için sabırla, kızgın güneş altında onbeş dakika kadar uğraştım. Bunu lütfen dikkate alın. O ise uçtu, geri döndü, tekrar uçtu tekrar geri döndü. Sonunda birkaç fotoğrafını hediye etti.

Kısacık ömürlü, uçan çiçekler … İyi ki varsınız.

 

Gelinciklerin kuvvetli bir rüzgar altında savrulmalarını, daha doğrusu, dans etmelerini izliyorum. Dans dediğimiz de görsel bir şiir – kelimeleri uçuşan, savrulan, açılıp kapanan bir şiir. Alıntı bir zamanların ünlü dansçısı Mata Hari’den.

Rüzgar da gerçekten kuvvetli, gelinciğin taç yaprakları, şişmiş yelkenler gibi narin çiçeği ileri geri savuruyor.

O karmaşada bir tekgöz ile bakışıyoruz.

Güneşin bulutlar arasına girdiği bir anda ortalık kararıyor. Karamsar, kadersiz bir gelincik görüyorum.

Başka bir zamanda, başka bir yerdeyim. Gözüm gölgesiyle yüzleşen bir gelinciğe takılıyor.

…

Güneş yavaş yavaş alçalıyor. Gelinciklerin taç yaprakları, silinmiş, parlatılmış deri gibi gözümü alıyor.

Parlak kırmızı taç yaprakların damarlarını, kıvrımlarını net çekebildiğimde mutlu oluyorum.

Taç yapraklar zamana, rüzgara yenik düşüp kopuyorlar. Bir tavus kuşunun kabarttığı tüylerini çağrıştıran bir görünüm …

Araya yaprağını kaybetmiş bir başka güzeli alalım.

Güneş alçalıyor. Altın saatlerdeyiz. Güneş ışığı bir gelinciğin taç yapraklarını ateşe vermiş …

…

Bahçe’de pembe gelincikgillere bakıyorum.

Arka fonda, daire çizen pembe küme, girdap izlenimi veriyor.

Sırada hafif esinti ile davetkar bir şekilde dalgalanan bir çiçeğimiz var.

Günler geçiyor. Gelincik yaşlanıyor.

Öyle yıllar vardır ki sorular sorarlar, ve öyle yıllar vardır ki cevap verirler.

Zora Neale Hurston

 

Gelincik için sayılı olan yıllar değil de günler. Yukarıdaki gelinciğin sevimli bir ihtiyar gibi duruşuna saygı duyarak bitiriyorum.

Roger Miller’a atfedilen bu deyiş, insanları iki gruba ayırıyor. Ben kaydımı birinci gruba yaptırdım. Ağladığı belli olmasın diye yağmurda yürümeyi seven Charlie Chaplin de birinci gruptaymış.

Sağanak yağış beklenen bir havada, Bahçe’nin yolunu tuttum. (‘Bahçe’yi özel isim olarak kullandığımda, Nezahat Gökyiğit Botanik Bahçesi’nden söz ettiğimi anlamalısınız). Zaman zaman ip gibi, zaman zaman da usul usul yağan yağmurun izin verdiği ölçüde Bahçe’de dolaştım, fotoğraflar çektim.

Şimdi gelin de yağmurun çiçekleri ne kadar güzelleştirdiğine bakalım.

Dışarıya yağmur

Yüreğime hasret

Fikrime sen

Nasıl yağıyorsunuz

Üçünüz birden …

Musa Çelik’in ‘Yağmur ve Sen’ adlı uzun şiirinin giriş dizeleri yağmuru, hasreti ve sevgiliyi buluşturmuş – üçü bir arada! Fotoğraf makinamı kendimden çok sakınarak Bahçede çiçeklerin yağmurla buluşmalarını izliyorum.

Yağmurlu günlerde evde kalıp çayınızı yudumlarken güzel bir kitaba dalıp gitmek çoğumuz için iyi bir seçenek olabilir. Ama birileri de yağmurun çiçekleri nasıl süslediğine tanıklık etmeli.

Bakın, bilmeyenleriniz için bir de sürpriz hediyem var. Aşağıdaki bağlantıyı takip edin, doğadan seçeceğiniz sesleri müzik dinler gibi dinleyin. Menü İngilizce ama yolunuzu bulursunuz. Aynı anda dört değişik sesi dinleyebiliyorsunuz. Yağmur sesini ve Orman Kuşları’nın seslerini birlikte seçmenizi öneriyorum. Geçtiğimiz günlerde Karadeniz Bahçesinde bir bülbül 4-5 dakikalık bir konser verdi. Kendimi çok şanslı hissettim.

http://naturesoundsfor.me/

Aşağıdaki fotoğrafta yağmur damlalarının yapraklar üzerinde birikimi ayrı bir güzellik katmış. Belgesel havası var sanki.

Doğa fotoğrafçılarının hilelerinden biri de yağmur veya çiy etkisi yaratmaktır. Bitmiş parfüm, deodorant şişelerine doldurun suyu püskürtün çiçeklerin üzerine. Daha gerçekçi yağmur etkisi için burun damlalıkları kullanıldığını da gördüm. Yağmura doymuş bir çiçek izlenimi yaratmak zor tabii.

 

Fotoğraflardan biri çok ilginç. Sanki çiçeği boyamışlar da boyası akıyormuş gibi!

Yağmurun şiirsel bir hava kattığı çiçeklerin arasında gelincik de var. Rasgele değil de özenle serpiştirilmiş gibi duran yağmur damlaları, güzel bir turuncu-kırmızı tonu, yapraklardaki incecik çizgiler içimi açıyor.

 

Yaşam sevincini ve yalnızlığı harmanlayan, Cumhuriyet döneminin ünlü şairlerinden Cahit Sıtkı Tarancı’nın ‘Yağmur Yağadursun’ şiirinden bir dörtlüğe kulak verelim…

..

Dışarda yağmur yağadursun

Ve zaman, yavrum, zaman

Da yağmur gibi oluklardan

Ve ellerinden akadursun

 

Zamanın, yağmur suları gibi, oluklardan ve ellerimizden akıp gitmesi çarpıcı ama karamsar bir tablo çiziyor. Keyifli bir günümüzde Gülten Akın’ın ‘Deli Kızın Türküsü’ şiirindeki coşkuya kapılmamak mümkün değil. .. ya öldürmeli demesini ise deliliğine verelim …

…

Ben yağmura deli buluta deli

Bir büyük oyun yaşamak dediğin

Beni ya sevmeli ya öldürmeli

http://siir.gen.tr/siir/g/gulten_akin/deli_kizin_turkusu.htm

 …

Bahçede adını henüz öğrenemediğim ama çivit renkli minik yapraklarına vurulduğum çiçeğin yanına gidiyorum.

Yağmur damlaları resmen rol çalıyorlar – biraz büyüteç biraz da ayna olmuşlar, ilgi bekliyorlar. Belki içlerinden biri beni de gösteriyordur. Bir daha ki yağmur seferimde yanıma bir de fener almalıyım, ilginç yansımalar olur mu acaba?

İlerliyorum … Yine gelincik ailesinden olmalı; yağmurun etkisiyle olsa gerek, yapraklarıyla başını örtmüş bir sarı çiçek merceğime yakalanıyor.

Gelinciklerin ne kadar narin olduklarını yakından gözlemlemediyseniz bilemezsiniz. Birkaç defa gözlerimin önünde yapraklarının kopup düştüğünü gördüm.

Bahçe’deki yağmurlu günden son fotoğrafım, belki de yağmurun etkisiyle, kopup düşmüş olan gelincik yapraklarına ait. Yağmur damlaları onları son kez süslemiş.

 

Yağmurlu günler fotoğraf çekenlere sıradışı armağanlar sunuyor, tadını çıkaralım. “Hayrola, ıslanmışsın” diyenlere “Hayır, yağmurda yürüdüm” diyelim.

 

…

Erisin de şu dağların karı erisin

Erisin de düz ovaya dökülsün

Eğer güzel benim ile gelmek dilersen

Lale sümbül açılsın da gidelim

..

Blog’umun başlığı bir uzun havanın sözlerinden esinlendi. Şiirde lale sümbülün açması, gitmenin, yola koyulmanın zamanını vurguluyor. Benim için ise, lale sümbülün açması, kavuşma zamanının geldiğini hatırlatıyor. Yıllar içinde arka fonda dağ sümbülleri olan lale fotoğraflarını çok sevdiğimi farkettim.

Tane tane –üzüm tanesi gibi- gözükmeleri de mor desenli bir arka fon oluşturmaları da gözüme hoş geliyor.

Hele birkaçında sümbüller mor bir buluta dönüşmüş …

Lale zamanında, parklarda yapılan düzenlemelerin fotoğrafları geniş açı mercek istiyor, kalabalık da olunca pes ediyorum. Küçük ölçekte olsalar da, bir iki fotoğrafı paylaşayım.

Şimdi de canlı renkleri için yer vermek istediğim bir fotoğraf geliyor. Sümbüller ihmal edilecek kadar az ama olsun!

Sırada paylaşmak açısından zor karar verdiğim bir fotoğraf var. Siz bakın, açıklamayı sonra yapayım …

Sıkıntım başroldeki lalenin net çıkmamış olması, ama arka fonun sulu boya havasını sevdim. Teknik zorluk; laleyi net çekersem arka fonun sulu boya havasının kaybolacak olmasından geliyor. Yapmam gereken: aynı noktada ikinci bir fotoğraf ile başroldeki kırmızı laleyi net yakalamak sonra da bir yazılımla her iki fotoğrafın güzelliklerini tek fotoğrafta birleştirmek. Bunu öğrenmem gerekiyor. Bazılarınız ‘Öğren de gel’ diyerekten, çat kapı, sergiyi terketmiş bile olabilir. Bence kalın, bak sonra pişman olursunuz!

Sanki özenle aydınlatılmış, klasik bir lale güzeli. O güzelim sümbüller de, koyulaşarak, arkalarda seçilmez oluyor. Sade, adeta hüzünlü bir tablo.

Sırada kendini sümbüllerin üzerine bırakmış bir başka lale. Gözyaşları içinde …

Sembolizm … Şiirin sessiz bir şarkı olması gibi fotoğrafın da geçmişin sis basmış anılarını çağrıştırması … Yok mu aranızda, bir yalnızlık anında, geçmişte kalmış ama gönlünüzü adamakıllı yangın yerine çevirmiş birisini anımsayan? Sıradaki fotoğraf sizin için …

Çok açıldık! Yavaş yavaş kıyıya dönelim. Yine kırmızı, yine mor gelsin. Ama bu defa iç açıcı olsun.

Emirgan’dayım. Kırmızı papağan laleler ve tabii ki sümbüller. Bu noktadan ayrılamadım; şurasından, burasından habire çekiyorum. Bir de aile fotoğrafı paylaşalım. Kırmızı ve morun yanında canlı bir yeşil.

Kendime göre lalere öyküler yakıştırdım. Sıradaki fotoğrafı da sizler güzel güzel yorumlayın.

Canlı, güzel bir tablo ile lale – sümbül kardeşliği mevsimini kapatalım.

 

2016 tertibi laleler ile göz göze geldik. “Mart ayının güneşli günleri yaz, kapalı günleri de kış” derler. İlk parti lale fotoğraflarımda güneş de var yağmur da …

 

 

 

Göztepe Parkında laleler ekildikten sonra, açana kadar koruma altındalar. Herhalde kargaların lale soğanlarına zarar vermelerini engellemek için. Aşağıdaki fotoğrafta koruyucu file, ‘gözleri yaşlı (!) lale’ fotoğrafında güzel bir etki yaratmış.

Aşağıdaki fotoğrafta açmak için son hazırlıklarını yapan lale sanki bir yarı-açık kozanın içinde. Bu fotoğrafta hoşuma gidenler ana fikir, yaprakların kadifemsi görünüş ve renkleri. Keşke net çekebilseymişim.

İlkbahar da çok övgü alan bir mevsim. Birkaçına değinmeden olmaz.

Bahar geri geldi. Yeryüzü, şiirler bilen bir çocuk gibi.

Rainer Maria Rilke

 

Sevdiğim şair Pablo Neruda da bir karşı duruş sergilemiş:

Bütün çiçekleri kesebilirsiniz ama ilkbaharın gelmesini engelleyemezsiniz.

 

Ama bir ‘balans ayarı’ veren de olmuş.

Mevsimlerin geçişine ilgi duymak ilkbahara umutsuzca aşık olmaktan daha mutluluk verici bir ruh halidir.

George Santayana

 

Fotoğrafçı her mevsimin kendine özgü güzelliklerini kovalamalı ama bu taraf tutmaya engel değil : Son-ba-har! Son-ba-har!

 

Bir laleyi kayısıya benzetmek doğru olur mu bilemiyorum ama bir de siz bakın…

Bir de aşağıdaki laleye bakalım. Sanki bir grafik sanatçısı laleyi bu hale getirmiş. Emeğine sağlık!

Lalelerin en güzel özelliklerinden biri de farklı renk tonları ile ayrı ayrı güzellikler sergilemeleri …

 

Makro mercekle dolaşınca laleleri tek tek veya küçük gruplar halinde çekme eğiliminde oluyorum. Bir iki tane de toplu fotoğrafımız olsun…

 

Parkta başıboş koşturan köpeklerin kazasına uğrayan laleler bana boynu bükük lale çekme fırsatı sunuyor.

 

 

Hele bir tanesi var ki yağmur damlacıklarıyla göz alıyor. Yeni nesiller herhalde bilmez; Sonsuz Ölüm adıyla izlediğimiz Butch Cassidy and the Sundance Kid filminin müziklerinden Raindrops Keep Fallin’ On my Head şarkısını çağrıştırıyor.

“Yaa iyi olur, dinleseydik” diyenler için :

https://www.youtube.com/watch?v=hziG9Nr6KHU

Sırada şöyle kıpkırmızı bir lale var

Bu serinin favorilerinden biri lale. Işığı güzel almış. “Beni sevin” diyor.

Son olarak da kübizm çağrışımları yapan, çok ilginç bir lale var. Fotoğrafta görsel etki, hile falan aramayın!

 

Bedri Rahmi Eyüboğlu’nun İstanbul Destanı adlı uzun şiiri böyle başlıyor :

İstanbul deyince aklıma martı gelir

Yarısı gümüş, yarısı köpük

Yarısı balık yarısı kuş

…

Bu blog’umun konusu yine martılar. Ama başladığımız şiiri bitirelim önce.

…

İstanbul deyince aklıma

Koca Sinan gelir

On parmağı on ulu çınar gibi

Her yandan yükselir

Sonra gecekondular gelir ardısıra

İsli paslı yetim

Eyy benim dev memesinde cüceler emziren

acayip memleketim

 

Uzun mu uzun, güzel mi güzel bir destan. Adeta bir film izliyorum: İstanbul’dan değişik manzaralar, değişik insanlar duygulandırıyor beni. Yeri geldi gülümsedim de :

…

İstanbul deyince aklıma kuleler gelir

Ne zaman birinin resmini yapsam öteki kıskanır

Ama şu Kızkulesinin aklı olsa

Galata kulesine varır

Bir sürü çocukları olur

…

Şiirin sonuna geldiğimde boğazımda bir şeyler düğümlendi. Aşağıdaki bağlantıyı izleyip bu güzel destanı okumalısınız.

http://www.siirdostu.com/tr/bedri-rahmi-eyueboglu-istanbul-destani

 

Martı fotoğraflarına dönelim …

Bu hafta usta sanatçı Ersin Alok’un İstanbul Fotoğraf Müzesindeki sergisine giderken ve dönüşte martılar fotoğraf çektirmek için yarıştılar yine! Portreler – Dağlar – Ersin Alok’un Renkli Dünyası olmak üzere üç başlık altında, üç salonda göz alıcı pek çok fotoğraf sergileniyor. Fotoğraf severlerin görmesi gerekir. Kişisel bir iki not düşmem gerekirse; Bilecik Armut Gölü ve Yalova Uçan Su Şelalesi’ni not aldım. Bir de, çok sevdiğim yazar John Le Carré’nin Gece Müdürü adlı romanının uyarlandığı TV dizisinde gördüğüm İsviçre Alplerindeki Zermatt dağı fotoğraflarına ayrı ilgi gösterdim.

 

Martılar … Arşivimde o kadar martı fotoğrafı birikti ki, artık sadece çok beğendiklerimi saklıyorum.  Bu arada ilginç alt-başlıklar da oluşuyor. Bunlarda biri de ikili martı fotoğrafları.

Makinamın yüksek çözünürlüğü sağolsun! Vapurların peşine takılıp, atılan simit parçalarını kapmaya çalışan martıların ekranı boydan boya kaplaması hoşuma gidiyor.

Benzer bir fotoğraf daha; ama gün biraz ilerlemiş. Işığı neredeyse yandan alıyoruz, ton farklılaşmasını beğendim.

Ekranda fotoğrafları incelerken bir de bakıyorum, bir tanesiyle resmen göz göze gelmişiz …

İkili fotoğraflara devam edelim …

Can Yücel’in ‘Martılar ki’ şiiri şu dizeyle bitiyor :

Martılar ki sokak çocuklarıdır denizin

 

Bu dizeye eşlik etmesi için aşağıdaki fotoğrafı seçtim. Gelin arabasının peşinden koşan çocukların havasını yakıştırdım ….

Yakaladığım bir iki değişik poz daha var.

Bir sakat martı ile daha karşılaşmış olduğumu sonradan farkettim.

Sırada kendini dağıtmış gibi gözüken bir martı var.

Sonuncu fotoğrafta martı öyle bir yakalanmış ki biraz baykuşu andırıyor sanki …

Tam da ilkbaharı müjdeleyen bu günlere göre bir Orhan Veli şiiri ile nokta koyalım.

Gün Olur

Gün olur, alır başımı giderim,

Denizden yeni çıkmış ağların kokusunda

Şu ada senin, bu ada benim,

Yelkovan kuşlarının peşi sıra.

Dünyalar vardır, düşünemezsiniz;

Çiçekler gürültüyle açar;

Gürültüyle çıkar duman topraktan.

Hele martılar, hele martılar,

Her bir tüyünde ayrı bir telaş!

Gün olur, başıma kadar mavi;

Gün olur, başıma kadar güneş;

Gün olur, deli gibi…

 

Bana sorarsanız; bu şiirde en çok da çiçeklerin gürültüyle açmasını seviyorum.

Güzel fotoğraflar ve içinde martılar uçan şiirlerin yer aldığı “Kanat Çırpışıyla Şiirlere Dokunabilmiş Martılar ve 13 Martılı Şiir” başlıklı yazıyı okumanızı öneririm.

http://listelist.com/martili-siirler/

“Ne feneri?” diye sormayın. Güveyfeneri veya Çin feneri ya da yer kirazı. Bu blog’un konusu bu göz alıcı meyveler. Ufak çalı biçiminde olduklarından göz seviyenizde değiller. Bu nedenle hemen farketmiyorsunuz ama farkettiğiniz anda da kalbiniz daha hızlı atmaya başlıyor ….

Bu bitkiye Çin Feneri adı verilmesini yukarıdaki fotoğraf her halde güzel açıklıyor.

Parlak turuncu renkteki meyve narin bir kabuk içinde. Bu kabuğa benim kafes diyesim geliyor. Bülbülü altın kafese koymuşlar … Neyse altın kafese geri döneriz. Bakın biri kaçmış …

Meyvelerin yere yakınlığı yüzünden yerdeki dağınıklığı gizlemek için yansıtıcımın kabını arka fon olarak kullanıyorum.

Boşalan kabuklar, kafesler, evler -ne derseniz deyin … Göze değişik geliyorlar.

Ama efekt yaratmaya hiç gerek yok. Bazıları öyle çarpıcı ki uzun uzun bakasınız geliyor …

Kafesinin dokusu ve içindeki parlak turuncu, mücevher gibi meyvesi ile güveyfeneri gözümü aldı. Altın çilek’in akrabası olan bu meyve –uyarılar da olsa- bazılarını baştan çıkarabilir. Hayır, hiç yemedim!

Neyse biz seyrimize devam edelim.

Bazı kafesler dantel ile örülmüş sanki …

Belli ki kaptırmışım kendimi; diyafram ile oynayıp sanki başka bir aleme dalıyorum …

Son fotoğrafımız gerçekten de atasözüne eşlik edecek gibi; bülbülü altın kafese koymuşlar …

 

Sağlıklı ve mutlu bir yeni yıl dileklerimle …

Bahar yağmuru altında sokakta çıplak ayakla koşturduğunuz oldu mu? Yazın deniz kenarında veya derelerde yürümeyi seversiniz ama. Peki sonbaharda kuru yaprakların arasına dalıp yürümeye, kışın dizlerinize kadar karın içine dalıp yürümeye, koşuşturmaya ne dersiniz? Her mevsim ayaklarımızı hoş tutacak bir güzellik buluyoruz galiba.

“Çiğdemler nerede? “ diye meraklanmayın, işte oradayız. Atatürk Arboretum’unda her yeri kaplayan kurumuş yaprakların hışırtılarının tadını çıkararak yürürken sağda solda gördüğüm çiğdemler gözümü aldı. Hemen birkaç gün sonra makro merceğimi kaptığım gibi onların dünyasına daldım. Dikkat kesilmedikçe gözlerimizin seçmediği güzellikleri, yüksek çözünürlüklü bir fotoğraf makinası ve bir makro mercek önümüze seriveriyor.

İncecik saplı bu narin ve güzel çiçeklerden sizin için seçtiklerime gelince …

Atatürk Arboretum’unda doğal ortamda serpilen çiğdemleri bırakıp Nezahat Gökyiğit Botanik Bahçesi’ne geçiyorum. Burada değişik çiğdem türleri var; Gezgin Çiğdem, Mor Çiğdem, Güz Çiğdemi, crocus coreocreticus türlerini görüyorum. Bunlar koruma altındalar, özenle bakımları yapılıyor.

Dikkatlerin dağılmaması için çiğdemleri tek başlarına çekmeye çalıştım. Bunun için de diyaframı açınca fotoğraflar daha soyut görünümlü oldu, bazıları hepten sulu boya resimleri andırıyor. Bazıları benim hoşuma gittiler, umarım siz de beğenirsiniz …